Opalanie natryskowe w ciąży wydaje się bezpieczne – przecież ciężarna nie wystawia się na działanie promieniowania słonecznego czy tego z lamp w solarium. Jednak zawarte w samoopalaczu substancje mogą okazać się groźne dla płodu, dlatego podczas ciąży zawsze warto sprawdzić skład środka używanego do opalania natryskowego. Badania w 1. – 10. tygodniu ciąży. Pierwszy trymestr to czas najbardziej intensywnego rozwoju płodu, co czyni ten okres najbardziej wrażliwym na wszelkie nieprawidłowości w organizmie matki. Dlatego kompleksowy przegląd zdrowia przyszłej mamy w tym czasie jest obowiązkowy. Pierwsze badania krwi w ciąży należy wykonać do 10. tygodnia. Jednak zbyt niskie ciśnienie w ciąży – podobnie jak nadciśnienie – powoduje szereg dolegliwości, takich jak: zawroty głowy, szumy w uszach, senność czy mroczki przed oczami. Sprawdź, jakie wartości ciśnienia krwi u kobiet w ciąży uważane są za prawidłowe i kiedy należy udać się do szpitala. Ciąża a ochota na seks. Po pierwsze, ze względów psychologicznych nie trzeba się już „starać” lub “uważać”. Można uprawiać seks wtedy, kiedy ma się ochotę. Ten brak presji na wiele par działa bardzo wyzwalająco. Po drugie, u kobiety zwiększa się przekrwienie sfer erogennych podczas ciąży, co również może korzystnie . "Odpowiedzialność za wspieranie pokoju, sprawiedliwości i pojednania ciąży na was w sposób bardzo szczególny" - powiedział Benedykt XVI na dziedzińcu wyższego seminarium duchownego w Ouidah w przemówieniu do księży, zakonników, zakonnic, seminarzystów i świeckich Beninu. Drodzy zakonnicy i zakonnice w zgromadzeniach czynnych lub kontemplacyjnych – życie konsekrowane jest radykalnym naśladowaniem Jezusa. Niech wasz bezwarunkowy wybór Chrystusa prowadzi was do bezgranicznego umiłowania bliźniego! Ubóstwo i czystość czynią was prawdziwie wolnymi, abyście z całkowitym oddaniem byli posłuszni jedynej Miłości, która – gdy was pochwyci – poprowadzi was do rozprzestrzeniania jej wszędzie. Ubóstwo, posłuszeństwo i czystość drążą w was pragnienie Boga i głód Jego Słowa, które – wzrastając – stają się głodem i pragnieniem służenia bliźniemu, odczuwającemu brak sprawiedliwości, pokoju i pojednania. Przeżywane wiernie rady ewangeliczne przemieniają was w powszechnego brata lub w siostrę wszystkich, a wam pomagają śmiało kroczyć drogą świętości. Osiągniecie to, jeśli – przekonani, że dla was żyć to Chrystus (por. Flp 1, 21) – uczynicie ze swych wspólnot zwierciadło chwały Bożej i miejsca, w których nikomu nic nie jesteście dłużni poza wzajemną miłością (por. Rz 13, 8). Dzięki właściwym wam charyzmatom, przeżywanym w duchu otwarcia na powszechność Kościoła, będziecie mogli przyczyniać się do zgodnego wyrażania bezmiaru darów Bożych w służbie całej ludzkości! Zwracając się obecnie do was, drodzy seminarzyści, zachęcam was do nauki w szkole Chrystusa, abyście zdobywali cnoty, które pomogą wam przeżywać kapłaństwo służebne jako miejsce waszego uświęcenia. Bez logiki świętości posługa jest jedynie zwykłą funkcją społeczną. Jakość waszego przyszłego życia zależy od jakości waszego osobistego związku z Bogiem w Jezusie Chrystusie, od waszych ofiar, od szczęśliwego łączenia wymogów waszej obecnej formacji. W obliczu wyzwań ludzkiego życia dzisiejszy kapłan – podobnie zresztą jak kapłan jutra – jeśli chce być wiarygodnym świadkiem w służbie pokoju, sprawiedliwości i pojednania, musi być człowiekiem pokornym i zrównoważonym, mądrym i wielkodusznym. Po 60 latach życia kapłańskiego mogę wam wyznać, drodzy seminarzyści, że nie będziecie żałować nagromadzenia w czasie swej formacji skarbów intelektualnych, duchowych i duszpasterskich. Jeśli chodzi o was, drodzy świeccy, którzy – pośród codziennych realiów życia – jesteście wezwani do bycia solą dla ziemi i światłem świata, to zachęcam was, abyście także odnowili swe zaangażowanie na rzecz sprawiedliwości, pokoju i pojednania. Posłannictwo to domaga się przede wszystkim wiary w rodzinę, zbudowaną zgodnie z planem Bożym oraz wierności samej istocie chrześcijańskiego małżeństwa. Wymaga też, aby wasze rodziny były niczym prawdziwe „kościoły domowe”. Dzięki sile modlitwy „przemienia się i doskonali życie osobiste oraz rodzinne, wzbogaca się dialog, przekazuje się wiarę dzieciom, wzrasta przyjemność z bycia razem, rodzina jednoczy się i staje coraz mocniejsza” (Przesłanie do uczestników Światowego Spotkania Rodzin w Meksyku, 17 stycznia 2009, 3). Sprawiając, że w waszych rodzinach panować będą miłość i przebaczenie, przyczynicie się do budowania Kościoła pięknego i silnego oraz do nadejścia większej sprawiedliwości i pokoju w całym społeczeństwie. W tym sensie zachęcam was, drodzy rodzice, do głębokiego szacunku dla życia i do świadczenia przed swymi dziećmi o wartościach ludzkich i duchowych. Z przyjemnością przypominam, że 10 lat temu papież Jan Paweł II założył w Kotonu dla francuskojęzycznej Afryki sekcję Instytutu noszącego jego imię, aby przyczynić się do teologicznej i duszpasterskiej refleksji nad małżeństwem i rodziną. W końcu szczególnie zachęcam katechistów – tych mężnych misjonarzy pracujących w najskromniejszych warunkach – do ciągłego ofiarowania, z nieustanną nadzieją i zdecydowaniem, swej szczególnej i bezwzględnie niezbędnej pomocy w szerzeniu wiary w wierności nauczaniu Kościoła (por. „Ad gentes”, 17). Na zakończenie mego spotkania z wami chciałbym zachęcić was wszystkich do wiary prawdziwej i żywej – niezachwianego fundamentu świętego życia chrześcijańskiego oraz do służby w budowie nowego świata. Miłość do Boga objawionego i do Jego Słowa, miłość do sakramentów i do Kościoła są skutecznym środkiem przeciw synkretyzmom, które sprowadzają z właściwej drogi. Miłość ta sprzyja słusznej integracji prawdziwych wartości kultur w wierze chrześcijańskiej. Wyzwala od okultyzmu i zwycięża złe duchy, pobudza ją bowiem moc Trójcy Świętej. Przeżywana dogłębnie miłość ta jest również zaczynem wspólnoty, która łamie wszelkie przeszkody, sprzyjając tym samym budowaniu Kościoła, w którym nie ma już podziału między ochrzczonymi, wszyscy bowiem stanowią jedno w Jezusie Chrystusie (por. Ga 3, 28). Z wielką ufnością liczę na każdego z was, kapłani, zakonnicy i zakonnice, seminarzyści i wierni świeccy, że sprawicie, iż taki Kościół będzie żył. Zapewniając o swej bliskości duchowej i ojcowskiej i powierzając was Maryi Pannie, przywołuję dla was, wszystkich, dla waszych rodzin, młodzieży i chorych obfite błogosławieństwo Boże! Philomena Lee jest jedną z tysięcy kobiet, którym irlandzkie zakonnice odebrały nieślubne dzieci. „Tajemnica Filomeny” to film o jej losach. Nie sądziłam, że historia mojego życia trafi do gazet. I pewnie nigdy bym się na to nie zdecydowała, gdyby nie świadomość, że mogę pomóc innym – mówi mi Philomena Lee. Gdy jako młoda dziewczyna, nie będąc mężatką, zaszła w ciążę, trafiła do zakonu irlandzkich Sióstr Świętego Serca Jezusa i Marii. Tam urodziła syna. Tydzień przed Gwiazdką 1955 r. przez okno zobaczyła, jak zakonnice prowadzą jej trzyletnie dziecko do samochodu. Nigdy więcej go nie spotkała. Nominowany do Oscara film „Tajemnica Filomeny” Stephena Frearsa powstał na podstawie reporterskiej książki Martina Sixsmitha pod tym samym tytułem. Wzbudził dyskusję, która wisiała nad irlandzkim Kościołem od dawna. Zakony przyjmowały pod swoje skrzydła „upadłe kobiety” – głównie nastolatki z ubogich rodzin, które zaszły w ciążę. Od lat 40. abp John Charles McQuaid stojący na czele diecezji w Dublinie otwarcie głosił, że samotne matki są grzeszne i należy oddzielać je od ich dzieci. Instytucje religijne, takie jak „azyle sióstr magdalenek” – stały się pośrednikami adopcji – zarówno krajowych, jak i za granicę, głównie do Stanów Zjednoczonych. Szacuje się, że za ocean wysłano wtedy co najmniej 2 tys. dzieci. W zamian z USA miały przychodzić wysokie wota ofiarne. Łącznie sprawa może dotyczyć nawet kilkudziesięciu tysięcy kobiet. O ujawnienie akt adopcyjnych zaapelowała do rządu i Kościoła katolickiego organizacja Philomena Project założona przez Lee, jej córkę Jane Libberton i Adoption Rights Alliance. Kobieta wzięła także udział w cyklu spotkań z politykami w Waszyngtonie. – Stworzyliśmy Philomena Project, aby uświadomić społeczeństwu problem, który przez lata był skrzętnie skrywany w zakonnych archiwach – opowiada mi córka Lee, Jane Libberton. – Chcemy nieść pomoc kobietom, które wciąż nie znalazły tyle siły co moja mama i samotnie dźwigają swój ciężar. Ich historie zasługują na to, by ujrzały światło dzienne. Kościół katolicki nie pozostaje bierny. Z Philomeną Lee i współautorem scenariusza Steve’em Cooganem spotkał się papież Franciszek. Jednak rzecznik Watykanu zaprzeczył, jakoby Ojciec Święty miał obejrzeć „Tajemnicę Filomeny” na specjalnym pokazie. Zarzucił producentom, że posługują się osobą papieża przy promocji filmu. – Zaproszenie do nas przyszło, bo Watykan zorientował się, że projekt może być istotnym sygnałem dla świata, który uświadomi ludziom, co się wydarzyło – komentował Coogan w BBC Radio. Audiencja nie była długa. Papież uważnie wysłuchał historii Lee. – Mam nadzieję, że Ojciec Święty pomoże również osobom, które przeszły przez to co ja i mój syn, którego nigdy nie poznałam jako dorosłego mężczyzny – mówi „Wprost” Irlandka. Podkreśla, że nie chce atakować Kościoła. Siostry Świętego Serca twierdzą jednak, że film przekłamuje rzeczywistość. – Nawet jeśli kilka wątków dostosowano do potrzeb dramaturgii, Frears wiernie przeniósł na ekran moje doświadczenie – twierdzi Philomena. – W bohaterce rozpoznaję siebie, słyszę z ekranu słowa, które kiedyś padły z ust zakonnic. Philomena Lee dorastała w biednym, konserwatywnym środowisku. Była czwartym z sześciorga dzieci pomocnika rzeźnika z hrabstwa Limerick. We wczesnym dzieciństwie straciła chorą na gruźlicę matkę. – Jako 18-latka nic nie wiedziałam o życiu – mówi. Wychowana przez zakonnice dziewczyna nie miała też pojęcia, czym jest seks i skąd się biorą dzieci. Zaszła w ciążę z pierwszym, poznanym na wiejskim festynie, chłopakiem. Nieślubne dziecko oznaczało w Irlandii hańbę, więc sześć miesięcy później rodzina wysłała ją do zakonu w Roscrea. Tam przyszedł na świat Anthony. Kiedy po porodzie pojawiły się komplikacje, siostry odmówiły jej podania leków. Żeby cierpiała. – Wpojono mi poczucie winy – tłumaczy. – Razem z innymi dziewczynami, które też były samotnymi matkami, pracowałam w pralni. Siostry, przechodząc obok nas, powtarzały: „Musisz odpokutować, zgrzeszyłaś przeciwko Bogu”. Miałyśmy po kilkanaście lat i ich słowa głęboko w nas zapadały. To dlatego tak długo nie byłam w stanie ujawnić swojego sekretu. Przez kolejne pięć dekad Philomena nikomu nie zdradziła, co się wydarzyło w Roscrea. Nie stać jej było na zapłacenie 100 funtów, by wykupić siebie i syna z placówki. Zmuszono ją więc, by podpisała zgodę, że o przyszłości dziecka zadecydują siostry. Trzyletni Anthony razem z inną dziewczynką został adoptowany przez amerykańską rodzinę. Tak został Michaelem Hessem. Michael Jako dorosły prawnik trzykrotnie przyjeżdżał do Irlandii, aby odnaleźć matkę, ale siostry uniemożliwiły mu spotkanie z nią. Tłumaczyły, że został porzucony. Philomena też kilka razy próbowała odszukać syna. Wyjechała do Londynu, założyła rodzinę, urodziła dwoje dzieci. Pracowała jako pielęgniarka w szpitalu psychiatrycznym. Wracała do sióstr kilkakrotnie, ale odmawiały jej jakichkolwiek informacji. Twierdziły, że dokumenty spłonęły w czasie pożaru archiwum. Kobieta nosiła w sobie poczucie krzywdy i wstydu. Dopiero po 50 latach odważyła się wyznać prawdę swoim dorosłym dzieciom. Córka Jane Libberton trafiła na ślad chłopca urodzonego tego samego dnia co Anthony. W 2004 r. skontaktowała matkę z dziennikarzem Martinem Sixsmithem. To on pomógł Philomenie Lee odszukać ślady syna. W 2009 r. pojechali razem do Stanów. Te poszukiwania reporter opisał w książce. Michael Hess również padł ofiarą ideologii. Związany z Partią Republikańską, został szefem działu prawnego w gabinecie George’a Busha. Nigdy nie przyznał się otwarcie do swojego homoseksualizmu. Znajomi prawnika wspominają, że niechętnie o sobie mówił. Tylko najbliżsi wiedzieli, że był adoptowany. Ukrywał też chorobę – AIDS. Przed śmiercią w 1995 r. poprosił partnera, aby go pochował w rodzinnej Irlandii. Tam, gdzie matka mogłaby go odnaleźć. Dzisiaj Philomena Lee jest pogodzona z losem. W książce Sixsmith notuje, że zaczęła nawet chodzić na msze, choć nigdy nie przyjmuje komunii ani się nie spowiada. – Naprawdę można wybaczyć? – pytam Irlandkę. – Tak – odpowiada 80-letnia Lee. – Anthony miał swoje życie. Na początku czułam wielki ból i gniew. Odeszłam od Kościoła. Ale dzisiaj jestem już starą kobietą. Czasy są inne, wszystko się zmieniło. Nie umiałabym funkcjonować w nienawiści przez tyle lat. Podkreśla, że nie ma w sobie goryczy. O czasie spędzonym w zakonie, gdy odwrócił się od niej ojciec, mówi: – Niektórzy w ogóle nie mają ojca. O swoim doświadczeniu: – Pracując w szpitalu psychiatrycznym, widziałam większe tragedie. I dodaje: – Mój syn dorastał w pięknym domu, otrzymał staranne wykształcenie. Ja miałam bogate życie, choć cały czas w sercu się modliłam, aby odnaleźć Anthony’ego. Na chwilę tylko zawiesza głos, kiedy pytam, co przez te dekady bolało ją najbardziej. – Gdy dowiedziałam się, że Anthony nie żyje, poczułam się tak, jakbym straciła go po raz drugi – odpowiada. – Ale najbardziej mnie boli, że szukał swoich korzeni i umarł z myślą, że matka go nie chciała. Tekst ukazał się w numerze 9/2014 tygodnika "Wprost". Najnowszy numer "Wprost" będzie dostępny w formie e-wydania . Najnowszy "Wprost" będzie także dostępny na Facebooku . "Wprost" jest dostępny również w wersji do słuchani a. Młoda zakonnica, która pochodzi z El Salvadoru, a obecnie mieszka we Włoszech, trafiła do szpitala z silnymi bólami podbrzusza. Na początku myślała, że to zwykłe skurcze nie dają jej normalnie funkcjonować. Prawda wyszła na jaw, kiedy okazało się, że zakonnica zaczęła rodzić! - Nie wiedziałam, że jestem w ciąży. Myślałam, że po prostu boli mnie brzuch! - tłumaczyła się młoda matka z zakonu w wywiadzie z Agencją Prasową Ansa. Zobacz: Kate Winslet: To była ciąża z przypadku! - Wierzę, że ona nie wiedziała, że jest w ciąży, kiedy przyjechała do szpitala - powiedział Don Fabrizio Borrello, ksiądz, który zna zakonnicę. Jak powiedział w wywiadzie, młoda mama zamierza zająć się synem. Nazwała go Francis (Francesco). Była włoska zakonnica-misjonarka chce odzyskać swoje dziecko, które urodziła w Wigilię ubiegłego roku i oddała do adopcji. Ojciec dziecka - ksiądz - nie chciał go uznać. Los i cierpienia zakonnic, które zaszły w ciąże na misjach, pozostają nadal jedną z najciemniejszych tajemnic Watykanu. Źródło: AFP, fot: Gabriel BouysJak donosi włoski dziennik "Il Resto del Carlino", w Macerata - miejscowości w regionie Marche - wybuchł spór sądowy o dziecko oddane do adopcji. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że matką rocznej dziewczynki jest była siostra zakonna, a ojcem - walczy o swoje dzieckoZ informacji włoskich mediów wynika, że sprawa zaczęła się za granicą, na misji. Kiedy siostra zakonna zaszła w ciążę ze swoim przełożonym księdzem, a on nie miał zamiaru ani porzucić posługi kapłańskiej, ani uznać dziecka - pewne włoskie stowarzyszenie pomogło jej dyskretnie "rozwiązać problem". Misjonarka wróciła do Włoch by urodzić dziecko i oddać je do urodziła się w Wigilię dokładnie rok temu i od razu została oddana do adopcji. Trybunał dla nieletnich w Ankonie wybrał rodzinę zastępczą i niechciany niemowlak trafił do nowej, kochającej po kilku miesiącach matka biologiczna się rozmyśliła. Opuściła zakon i rozpoczęła walkę w sądzie o dziecko. Przez dziesięć miesięcy pozostawało ono w rodzinie zastępczej, później jednak sąd orzekł, że córka ma wrócić do swojej rodzonej matki. Rodzice adopcyjni, którzy przywiązali się do małej, też rozpoczęli walkę o zatrzymanie dziecka. Sąd apelacyjny postanowił, że córka byłej siostry zakonnej ma pozostać w rodzinie zastępczej, aż do wydania ostatecznego gwałcone na misjachW zeszłym roku ukazała się książka włoskiego dziennikarza tygodnika "Panorama" Carmelo Abbate pod tytułem "Sex and the Vatican", która opowiada o życiu seksualnym duchownych - homo- i heteroseksualnych. Autor poświęcił w niej kilka rozdziałów kobietom księży oraz siostrom zakonnym gwałconym na misjach przez swoich Kościół musiał się do tego przyznać w 2001 roku. W misjach prowadzonych w biednych krajach, przełożeni preferują młode siostry zakonne od lokalnych dziewczyn, ponieważ te złożyły śluby czystości i są dziewicami, więc jest mniejsze ryzyko, że mają AIDS. Największą ilość gwałtów seksualnych odnotowuje się w Afryce, gdzie są też przypadki sióstr zmuszanych do brania pigułek antykoncepcyjnych oraz zgonów zakonnic podczas nielegalnych aborcji. Zakonnice gwałcone przez księży i biskupów są wyrzucane z Kościoła, gdy decydują się zgłosić to władzom cywilnym. Wszystko to jest znane Watykanowi, gdyż otrzymał tajny raport jednej z matek przełożonych zakonu misjonarek - mówi Carmelo raportJego słowa potwierdza artykuł Marco Politiego, który ukazał się w dzienniku "La Repubblica" w 2001 roku i opowiadał o tajnym raporcie, który 18 lutego 1995 roku został przekazany kardynałowi Eduardo Martinez Somalo, ówczesnemu Prefektowi Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Jego autorka - siostra Maria O'Donohue - koordynatorka z ramienia Caritasu programów zapobiegających AIDS, była bardzo jasna i precyzyjna w swoich oskarżeniach: "Nadużycia są powszechne i jest wiele zgłoszeń"."Kandydatki do życia zakonnego są gwałcone przez księży, którym muszą przedstawiać certyfikaty zdrowia. Lekarze szpitali katolickich są często odwiedzani przez duchownych, którzy przyprowadzają siostry zakonne lub inne kobiety, by przerwały ciążę. Siostra O'Donohue opowiadała o historii jednej z zakonnic, która - zmuszona do aborcji - zmarła w wyniku zabiegu, a ksiądz odprawił za nią solenną mszę żałobną" - pisał Marco Politi w 2001 roku, cytując tajny Kościół już wtedy postanowił podjąć odpowiednie kroki, aby także na misjach dbano o przestrzeganie celibatu, problem nadal istnieje. Los i cierpienia zakonnic, które zaszły w ciąże, pozostaje nadal jedną z najciemniejszych tajemnic dla Wirtualnej Polski Agnieszka Zakrzewicz z RzymuOceń jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.

2 zakonnice w ciąży